เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 367 ความลับที่ถูกฝังกลบ (สี่)
“หลังจากนั้นไม่นาน ฉันพาย่าของนายกลับไปที่หมู่บ้านอาโผเจี่ยวเพื่อเยี่ยมนายกับแม่ พอพวกเราไปถึงถึงได้พบว่า เจ้าหมาป่าตัวนั้นหายตัวไปแล้ว
ฉันถามสุ่ยเฟินว่ามันไปไหน สุ่ยเฟินอ้ำอึ้งอยู่นานสองนาน ในที่สุดก็ยอมพูดออกมา เธอบอกพวกเราว่า ไอ้สัตว์เดรัจฉานนั่นก็สอบติดมหาวิทยาลัยเหมือนกัน มันไปเรียนหนังสือแล้ว
ไปเรียนหนังสืออย่างนั้นหรือ?!
ฉันไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่านี่คือเรื่องจริง หากไอ้สัตว์เดรัจฉานนั่นคิดจะเข้ามหาวิทยาลัย มันคงไม่รอมาจนถึงป่านนี้ มันมีความสามารถพอจะไปเรียนตั้งนานแล้ว
ไอ้สัตว์เดรัจฉานตัวนี้ทำแบบนี้ ต้องมีความลับที่ไม่อาจบอกใครซ่อนอยู่อย่างแน่นอน
สุ่ยเฟินอยู่กินกับไอ้สารเลวนั่นมานานขนาดนั้น จะบอกว่าไร้ความผูกพันก็คงโกหก ยิ่งไปกว่านั้นไอ้สัตว์เดรัจฉานสองตัวยังหน้าตาเหมือนกันถึงเพียงนี้!
พวกเราอยู่เป็นเพื่อนสุ่ยเฟินครึ่งเดือน เมื่อแน่ใจว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว ก็จำต้องกลับเข้าเมืองไปก่อน