เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 317 รู้สึกเหมือนถูกวางกับดักเข้าให้แล้ว
อันเสี่ยวไห่ยิ้มน้อย ๆ ตั้งแต่เล็กจนโต พานจ้วงจ้วงก็ชมเขาแบบนี้มาตลอด โดยเฉพาะเวลาที่เขาช่วยอีกฝ่ายโกงข้อสอบ
เหยี่ยวทะเลเริ่มส่ำระสายเสียขบวนแล้วจริง ๆ การเปลี่ยนรถขนส่งยาเสพติดไปเรื่อย ๆ นั้น แม้จะช่วยไม่ให้คนอื่นจับทางได้และหลีกเลี่ยงการถูกปล้นชิงได้ในระดับหนึ่งก็จริง
ทว่ามันกลับนำมาซึ่งปัญหาใหม่ นั่นก็คือยิ่งใช้รถมากคันเท่าไหร่ เบาะแสที่ทิ้งไว้ก็ยิ่งมากขึ้นตามไปด้วย
เมื่ออันเสี่ยวไห่ได้เลขทะเบียนรถมาแล้ว เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะโทรศัพท์ไปหาหวังเถี่ยจวิน แล้วรายงานเลขทะเบียนรถทั้งหมดที่พานจ้วงจ้วงจดมาได้ให้อีกฝ่ายทราบ
ขอเพียงหวังเถี่ยจวินตามหารถเหล่านี้พบ ก็คงทำให้เหยี่ยวทะเลต้องกลืนยาขมหม้อใหญ่ได้อีกคำรบ
“หัวหน้าหวัง มีเรื่องหนึ่งทำไมฉันไม่เคยได้ยินคุณพูดถึงอีกเลยล่ะ?”
“เรื่องอะไรหรือ?” หวังเถี่ยจวินดูจะตื่นเต้นอยู่บ้างหลังจากได้เลขทะเบียนรถไป
ในเรื่องการรับมือกับเหยี่ยวทะเลนั้น อันเสี่ยวไห่มักจะไม่ค่อยให้เบาะแสสำคัญกับเขา ส่วนใหญ่จะโยนคำตอบให้ตรง ๆ เสียมากกว่า เรื่องนี้ทำให้หวังเถี่ยจวินรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง มาคราวนี้ดีแล้ว ในที่สุดเขาก็มีพื้นที่ให้ได้ลงมือแสดงฝีมือเสียที