เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 315 ผมรับปากพวกเขาแล้ว
เมื่อก้าวเข้าสู่บ้านไม้ อันเสี่ยวไห่ก็มองเห็นภาพอันแปลกประหลาดฉากหนึ่ง
อาจารย์ของคุนจี้นั่งอยู่ตรงกลางบ้านไม้พอดี มีคนแปดเก้าคนยืนบ้างนั่งบ้างล้อมเขาไว้แน่นขนัด ทุกคนต่างจับจ้องมองเขาตาไม่กะพริบ
เซี่ยตันกับชายหน้าตาเหี้ยมเกรียมอีกคนต่างถือมีดพร้าคนละเล่มพาดไว้บนคอของเขา เซี่ยตันยังทำท่าเงื้อฟันอยู่เป็นระยะ คมมีดขาววาววับแกว่งซ้ายทีขวาทีอยู่ตรงคอเขา ชวนให้ผู้พบเห็นอกสั่นขวัญแขวนยิ่งนัก
“เซี่ยตัน นายพาพวกพี่น้องออกไปก่อนเถอะ ฉันจะคุยกับเขาสักหน่อย”
“หัวหน้า คุณต้องระวังตัวด้วย ตาแก่นี่ลื่นเป็นปลาไหล ระวังอย่าให้มันหนีไปได้ล่ะ!” เซี่ยตันเอ่ยเตือนด้วยสีหน้ากังวลเต็มประดา
อันเสี่ยวไห่อมยิ้มน้อย ๆ เขารู้ว่าเซี่ยตันไว้หน้าตาตน เซี่ยตันไม่ได้กลัวว่าอาจารย์ของคุนจี้จะหนีไป แต่กลัวว่าตนจะถูกอาจารย์ของคุนจี้จับเป็นตัวประกันต่างหาก