เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 308 เรือนจำที่หนึ่งใต้ความมืดมิด
กว่าจะสงบสติอารมณ์ลงได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย อันเสี่ยวไห่ขี่รถจักรยานยนต์มายังหมู่บ้านกลางเมืองแห่งหนึ่งใกล้กับหมู่บ้านสุ่ยเถียน เขาจอดรถไว้แล้วเดินวนเวียนอยู่ในหมู่บ้านกลางเมืองอยู่นาน ในที่สุดก็ก้าวเข้าไปในอาคารจับมือหลังหนึ่ง
เขาเคาะประตูเบา ๆ คนป่าเปิดประตูให้อันเสี่ยวไห่เข้ามา อีกฝ่ายกวาดสายตามองสำรวจด้านหลังของเขาอย่างละเอียดถี่ถ้วน ครั้นแน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดผิดปกติจึงปิดประตูลง
หงเผ่ากำลังนั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่ ห้องนี้ไม่ระบายอากาศ กลิ่นข้างในจึงค่อนข้างเหม็นอับชวนเวียนหัว
พอเห็นอันเสี่ยวไห่เดินเข้ามา หงเผ่าก็รีบลุกขึ้นยืนพยักหน้าทักทาย ที่มุมปากยังติดเส้นบะหมี่อยู่สองเส้น “พี่ไห่ อาคุนกลับไปกับหัวหน้าแล้ว ที่นี่เหลือแค่พวกเราสองคน”
“ขอโทษด้วยนะ เช่าห้องกะทันหันไปหน่อย ข้าวของอะไรก็ไม่มี คงจะอึดอัดแย่ เป็นยังไงบ้าง ยังทนไหวไหม” อันเสี่ยวไห่กวาดตามองไปรอบห้อง สภาพความเป็นอยู่ที่นี่ซอมซ่อเป็นอย่างยิ่ง