เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 301 ค่อย ๆ เหินห่าง
“เฮ้ โทรศัพท์มือถือรุ่นกระเป๋าหิ้ว เมื่อกี้คุณโคตรเจ๋งเลย!……”
“โทรศัพท์มือถือรุ่นกระเป๋าหิ้ว เล่าหน่อยสิ สถานการณ์แบบเมื่อกี้ คุณทำยังไงถึงได้ใจเย็นขนาดนั้น?……”
“โทรศัพท์มือถือรุ่นกระเป๋าหิ้ว เฮ้! คุณสังเกตสายตาที่พวกน้องเล็กมองคุณตอนนี้หรือเปล่า เหมือนกับผมตอนแรกไม่มีผิด เลื่อมใสคุณขนาดนั้นเลยนะ!……”
“หุบปากไปเลยนะ!” อันเสี่ยวไห่ถลึงตาใส่สวีเทียนโย่วอย่างหงุดหงิด หมอนี่ตั้งแต่มาถึงคลินิกเล็ก ปากก็ไม่เคยหยุดพูดเลยสักนิด
“ครับ โทรศัพท์มือถือรุ่นกระเป๋าหิ้ว ผมหุบปากแล้ว!” สวีเทียนโย่วเอามือปิดปากท่าทางเกินจริง “ผมขอพูดอีกประโยคเดียวได้ไหม?”
“มีอะไรก็รีบพูดมา!” อันเสี่ยวไห่พูดอย่างรำคาญ ในเวลานี้จิตใจของเขาค่อนข้างหงุดหงิด
“ตอนแรกสุดในที่เกิดเหตุมีตำรวจอยู่ด้วยนะ สามคน!” สวีเทียนโย่วยกนิ้วมือขึ้นมาสามนิ้วพลางพูด
“ก็คือสามคนที่ยืนอยู่ตรงขอบลานกว้างนั่นใช่ไหม?”