เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 294 ขีดจำกัดของกรอบความคิด
สวีเทียนโย่วไม่พูดพร่ำทำเพลง ล้วงเงินปึกหนึ่งออกจากกระเป๋าทันที ดูแล้วน่าจะราว ๆ 2,000–3,000 หยวน เขานับไปได้ไม่กี่ใบก็ชักรำคาญ จึงโยนเงินทั้งปึกลงบนโต๊ะตรง ๆ
“ขี้เกียจนับแล้ว น่าจะพอ ๆ กัน ยกให้หมดนี่แหละ มา ตั้งท่าดี ๆ ให้ฉันฟาดสักไม้!”
“พี่ใหญ่ พี่ให้เงินจริง ๆ เหรอเนี่ย!?” เจ้าอ้วนรปภ. คราวนี้ตกใจเข้าจริง ๆ แล้ว
“ก็ต้องให้จริงน่ะสิ ไม่อย่างนั้นจะยังไงล่ะ? เดี๋ยวพอนายหักหลังพวกเรา พวกเรามิต้องไปนอนคุกกันหมดเหรอ พอรับเงินไปนายก็หักหลังพวกเราไม่ได้แล้ว ไม่งั้นนายก็คือผู้สมรู้ร่วมคิด
ถึงอย่างไรวันนี้บริษัทนี้ฉันก็ต้องเล่นงานให้ได้ นายพูดมาคำเดียว เงินนี้จะเอาหรือไม่เอา!?”
“เรื่องนี้… คือว่าพี่ใหญ่ ฉันว่าพวกพี่จะขาดทุนเอานะ ในบริษัทไม่มีของมีค่าอะไรเลย ที่แพงที่สุดก็คงเป็นคอมพิวเตอร์ไม่กี่เครื่อง แถมยังหนักมาก ขนย้ายลำบากด้วย!”