เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 253 วิธีการของพวกเขาใช้ได้ผลดีทีเดียว
หลังจากแยกย้ายกับอาฮั่ว ก็ใกล้ถึงเวลามื้อเย็นแล้ว อันเสี่ยวไห่ขี่รถมอเตอร์ไซค์มาถึงอีกหนึ่งหมู่บ้านกลางเมืองที่อยู่ใกล้เคียงกับหมู่บ้านไห่เหวย
เมื่อจอดรถเรียบร้อยที่นอกหมู่บ้าน สวมหน้ากากอนามัย และดึงหมวกคลุมเสื้อขึ้นมาคลุมศีรษะจนแน่ใจว่าไม่มีใครสะกดรอยตามแล้ว อันเสี่ยวไห่ก็เบี่ยงกายผลุบหายเข้าไปในตรอกแคบของหมู่บ้านกลางเมือง
อันเสี่ยวไห่เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาอยู่ภายในหมู่บ้านกลางเมือง สุดท้ายก็มุดเข้าไปในตึกแห่งหนึ่ง ขึ้นไปยังหน้าห้องห้องหนึ่งบนชั้น 3 แล้วเคาะประตูห้องด้วยจังหวะที่กำหนดไว้เป็นพิเศษ
ประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว อันเสี่ยวไห่เบี่ยงกายก้าวเข้าไปข้างในทันที
“ฉันยังไม่ได้กินข้าวกลางวัน ก็เลยซื้ออาหารเดลิเวอรีขึ้นมาด้วย นายจะกินสักหน่อยไหม” หวังเถี่ยจวินเอ่ยถามพลางโกยข้าวเข้าปาก
“ดีเลย ผมเองก็ยังไม่ได้กินข้าวกลางวันเหมือนกัน” อันเสี่ยวไห่นั่งลงแล้วหยิบข้าวกล่องหนึ่งขึ้นมาเปิดกิน
กับข้าวรสชาติดี เพียงแต่เผ็ดไปสักหน่อย ไม่ทันไรอันเสี่ยวไห่ก็กินจนเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้า
“จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้จริงหรือ” หวังเถี่ยจวินกินข้าวเสร็จแล้วก็ซดน้ำซุปไปคำหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น