เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 252 อันที่จริงคุณเชื่อใจผมได้มากกว่านี้นะ
ท่าเรือร้างริมทะเล
อันเสี่ยวไห่กับอาฮั่วพิงแท่นสมอ มองใบเรือที่อยู่ไกลออกไปพลางเหม่อลอย ทั้งสองคนอยู่ในท่านี้มาได้พักใหญ่แล้ว
“นายเป็นอะไรไป?” อาฮั่วเอียงศีรษะถามอันเสี่ยวไห่ แสงแดดส่องกระทบเส้นผมของเขา เคลือบเส้นผมไว้ด้วยประกายสีทองจาง ๆ ชั้นหนึ่ง
“อะไรคือเป็นอะไรไป?” อันเสี่ยวไห่นิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะเอียงศีรษะมองอาฮั่วแล้วถามกลับ
“วันนี้นายดูแปลกไป ฉันคิดว่านายควรจะตื่นเต้นอยู่บ้างแท้ ๆ แต่กลับดูซึมเซาอย่างบอกไม่ถูก มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“ไม่มีอะไร…” อันเสี่ยวไห่สูดหายใจเข้าลึก “ฉันแค่บังเอิญได้ยินเรื่องเศร้าเรื่องหนึ่งเข้าก็เท่านั้น”
“เรื่องเศร้า…” อาฮั่วยิ้มบาง ๆ พลางทอดสายตามองไปยังท้องทะเล “เรื่องเศร้ามีตั้งเยอะแยะ เรื่องที่ทำให้นายซึมเซาได้ขนาดนี้ คงจะเศร้ามากจริง ๆ”
“ใช่ เศร้ามาก แล้วก็จนปัญญามากด้วย” อันเสี่ยวไห่ลอบถอนหายใจแล้วก้มหน้าลง
“เรื่องเมื่อวาน นายทำใช่ไหม?” ผ่านไปครู่ใหญ่ อาฮั่วจึงเอ่ยถามเสียงเบา