เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 250 อย่าถามว่าฉันมาจากไหน
วันเอพริลฟูลส์เดย์ปี 1990 อันเสี่ยวไห่มีภาพจำลึกซึ้งยิ่ง ปีนั้นเขาอยู่ชั้นมัธยมห้า หลินเสวียนเอ๋อร์ขึ้นชั้นมัธยมสี่ ในที่สุดทั้งสองคนก็ได้มาอยู่โรงเรียนเดียวกันอีกครั้ง
ในวันเอพริลฟูลส์เดย์วันนั้น พอถึงเวลาเริ่มเรียนเสริมรอบค่ำ ฝนก็เทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ฝนตกหนักมากจนแม้แต่จะคุยกันยังต้องขึ้นเสียง
ทุกคนเดิมทีคิดว่าฝนตกหนักขนาดนี้ประเดี๋ยวเดียวก็คงจะหยุด ทว่าจนกระทั่งเรียนเสริมรอบค่ำเลิก ฝนตกหนักก็ยังคงไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ทั้งยังไม่ซาลงเลยแม้แต่น้อย
อันเสี่ยวไห่กับหลินเสวียนเอ๋อร์ไม่ได้พกร่มมา ทว่าพวกเขาก็เพิ่งได้ดูภาพยนตร์เรื่อง «Singin' in the Rain» มาไม่นาน ทั้งสองต่างรู้สึกว่าการเต้นรำท่ามกลางฝนตกหนักเป็นเรื่องที่โรแมนติกยิ่ง ด้วยเหตุนี้ทั้งคู่จึงเดินฝ่าฝนตกหนักกลับไป
อันเสี่ยวไห่กับหลินเสวียนเอ๋อร์รู้สึกเสียใจในภายหลังอย่างรวดเร็ว รสชาติของการตากฝนไม่ได้น่าอภิรมย์เลยสักนิด แต่ก็เดินมาได้ครึ่งทางแล้ว ทั้งสองจึงทำได้เพียงกัดฟันวิ่งมุ่งหน้ากลับบ้าน
ครั้นวิ่งมาถึงช่วงถนนที่เป็นทางลาดขึ้นเนิน อันเสี่ยวไห่กับหลินเสวียนเอ๋อร์ก็เห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังลากรถบรรทุกถ่านหินอยู่คันหนึ่ง