เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 218 แกล้งโง่จนเป็นนิสัย
“ฉันเห็นหัวหน้าล้มลงไปนอนกับพื้น ตัวเขาบิดเกร็งไปหมด ดิ้นรนไม่หยุด ทั้งสองมือพยายามตะเกียกตะกายบีบคอตัวเองเอาเป็นเอาตาย ราวกับมีใครกำลังบีบคอเขาไว้แน่น!”
ตอนที่อาไท่พูดประโยคเหล่านี้ สองมือก็กวัดแกว่งไปมาโดยไม่รู้ตัว เลียนแบบท่าทางดิ้นรนของเหล่าเมิ่ง ความหวาดกลัวในแววตาเด่นชัดราวกับจับต้องได้
“คนสองคนที่สะกดรอยตามหัวหน้ามาตลอด ดูเหมือนจะไม่ประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย พวกเขาเดินเข้าไปหาหัวหน้าอย่างไม่ช้าไม่เร็ว จนกระทั่งไปหยุดอยู่ข้างกายหัวหน้า
พวกเขาก็ยืนอยู่ข้างหัวหน้าแบบนั้น มองดูหัวหน้าดิ้นรนอยู่บนพื้น ราวกับกำลังมองดูลูกหมาตัวหนึ่งที่ดิ้นรนใกล้ตาย
ไม่รู้เหมือนกันว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ หัวหน้าก็แน่นิ่งไป ไร้สุ้มเสียงโดยสิ้นเชิง ในเวลานั้นเองที่ปลายตรอกอีกฝั่งพลันมีคนโผล่มาอีกสองคน พวกเขาลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ใบหนึ่งเดินเข้ามา