เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 173 ความน่าสะพรึงกลัว
“คุนจี้ ช่วงนี้ทำไมไม่เห็นนายเล่นกีตาร์เลยล่ะ ก่อนหน้านี้ตามตื๊อให้ฉันสอน ฉันก็สอนให้แล้ว กีตาร์ก็ซื้อให้แล้ว นายกลับดีละ ไม่เล่นอีกแล้ว”
“หัวหน้า ผมว่าผมคงไม่ใช่ทางด้านนี้แล้วล่ะ ดีดกีตาร์มันยากจริง ๆ นะครับ ผมเรียนยังไงก็เรียนไม่เป็นสักที! อีกอย่างนะ ผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะว่าจะดีดกีตาร์จนนิ้วมือเจ็บขนาดนี้น่ะ”
“นายนี่มันจริง ๆ เลย…” อันเสี่ยวไห่ส่ายหน้ายิ้มแหย คุนจี้ไม่ได้เรียนเล่นกีตาร์ไม่เป็นหรอก แต่เขากลัวจะเจ็บนิ้วมือจนกระทบต่อทักษะวิชาชีพต่างหาก
“แม่ผมบอกว่า ทุกคนควรจะเรียนรู้ความสามารถพิเศษไว้สักหน่อย เวลาเบื่อ ๆ จะได้ช่วยกล่อมเกลาจิตใจ แต่ผมมันโง่เกินไปจริง ๆ โตป่านนี้แล้ว นอกจากขโมยของก็ไม่เป็นอะไรสักอย่าง”
คำพูดของคุนจี้ทำให้อันเสี่ยวไห่รู้สึกเจ็บปวดในใจขึ้นมา
“คุนจี้ ฉันว่ามีความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งที่เหมาะกับนายอยู่นะ”
“อะไรเหรอครับ” แววตาของคุนจี้เป็นประกาย คำพูดที่หัวหน้าพูดไม่มีทางผิดแน่
“การถ่ายภาพ”
“การถ่ายภาพเหรอครับ ถ่ายหนังเหรอ”