เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 172 ไม่สะใจหรือไง
“ช่วงนี้ คนของเรามีโอกาสดีมากที่จะได้เข้าใกล้กัวเสียงสุ่ย แต่ว่า เกิดปัญหาขึ้นนิดหน่อย
คณะกรรมการหมู่บ้านสุ่ยเหวยมีตึกริมถนนอยู่หลังหนึ่ง ชั้นหนึ่งกับชั้นสองเดิมทีเป็นตลาดสดเล็ก ๆ ช่วงนี้ตลาดสดแห่งนี้ประกอบกิจการต่อไปไม่ไหวจึงปิดตัวลง กัวเสียงสุ่ยกับพวกจึงคิดจะปล่อยเช่าที่ตรงนั้น
คนของเราพอดีใช้โอกาสนี้เช่าที่ตรงนั้นได้พอเหมาะ พอเป็นแบบนี้ ก็จะเข้าใกล้พวกกัวเสียงสุ่ยได้อย่างเปิดเผยชอบธรรม
เดิมทีเรื่องนี้คุยกันไปจนเกือบจะเรียบร้อยแล้ว แต่พอถึงตอนจะเซ็นสัญญากลับเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นกะทันหัน
กัวเสียงสุ่ยเกิดเปลี่ยนใจกะทันหัน คนของเราสืบหาข่าวอย่างยากลำบากถึงได้รู้ว่า ที่แท้เป็นลูกน้องคนหนึ่งของกัวเสียงสุ่ยก็อยากจะเช่าที่ตรงนั้นเปิดร้านทำธุรกิจเหมือนกัน เรื่องนี้ก็เลยมีแววว่าจะล่มสูงมาก”
“เพราะฉะนั้น หัวหน้าหวังก็เลยอยากให้ผมไปคิดหาวิธีจัดการลูกน้องของกัวเสียงสุ่ยคนนั้นให้เรียบร้อยใช่ไหม?”
“ใช่ ทำได้ไหม?”
“หึ ๆ!” อันเสี่ยวไห่แทบจะกลอกตาขึ้นฟ้า “ภารกิจนี้มันช่างง่ายดายเหลือเกินนะ!”
“เรื่องนี้…พวกเรารู้ว่ามันยากไปสักหน่อยจริง ๆ แต่โอกาสแบบนี้หายาก หากพลาดหนนี้ไป ก็ไม่รู้ว่าจะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่ถึงจะมีโอกาสดีขนาดนี้อีก