เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 164 ผมเลือกเป็นคุณชายเจ้าสำราญ
สวีเทียนโย่วพ่นควันบุหรี่ออกมาคำหนึ่ง สายตามองไปยังตัวเมืองอำเภอหลัวซานที่แสงไฟส่องประกายประปรายอยู่ไกลตา ลมภูเขาพัดจนผมเผ้าของเขาค่อนข้างยุ่งเหยิง
แหล่งกบดานของแพะแก่อยู่ห่างจากตัวเมืองอำเภอระยะหนึ่ง ด้านหน้าของบ้านหลังนี้เป็นทางหลวงอำเภอ ด้านหลังเป็นป่าทึบ สะดวกทั้งการเคลื่อนไหวและหลบหนี ทว่าเวลานี้ แหล่งกบดานแห่งนี้กลับถูกรถยนต์กว่า 20 คันปิดล้อมจนแน่นขนัดมิอาจเล็ดลอด
สวีเทียนโย่วยืนสูบบุหรี่อยู่บนเนินดินเตี้ย ๆ เพียงลำพัง คนอื่น ๆ ล้วนรออยู่ด้านล่าง
“หัวหน้า บอกหมดแล้วครับ คนไม่เป็นอะไร ตอนนี้น่าจะอยู่ที่โรงแรมในตัวเมืองอำเภอ” ลูกน้องคนหนึ่งของสวีเทียนโย่วเดินออกมาจากในบ้าน วิ่งเหยาะ ๆ มาข้างกายสวีเทียนโย่วแล้วเอ่ยเสียงเบา
“บาดเจ็บหรือเปล่า?”