เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 110 ว่าว
คนเราจำต้องระวัง อย่าได้ถอยร่นไปซุกซ่อนอยู่ในความคลุมเครือ มืดมน หรือความผิดพลาดที่จงใจก่อ และยิ่งต้องหลีกเลี่ยงสีขาวดั่งผนังทาสีขาวโพลน สิ่งที่ผมหมายถึงก็คือความเสแสร้งมือถือสากปากถือศีล
—— แวนโก๊ะ
“หัวหน้าหน่วย วันนี้นายดูไม่ปกติเลยนะ!”
“งั้นเหรอ?”
หวังเถี่ยจวินดึงสติกลับมา จุดบุหรี่ในมือแล้วอัดควันเข้าปอดติด ๆ กันสองครั้ง ก่อนหน้านี้พอหยิบบุหรี่ออกมา เขาก็นั่งเหม่ออยู่ตรงนั้นนานหลายนาทีเต็ม ๆ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวเลยสักนิด
“มีสิ! เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?” น้ำเสียงของผู้พูดฟังดูยังหนุ่มแน่น ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับแฝงความเหนื่อยล้าที่ยากจะซ่อนเร้นเอาไว้
ที่นี่เป็นห้องเช่าในหมู่บ้านกลางเมือง หรือก็คืออาคารจับมือในตำนานของเมืองเซินไห่
มีเพียงห้องเดียว ขนาดไม่ใหญ่นัก ห้าอวัยวะตันครบครัน ดูจากสภาพห้องที่สะอาดสะอ้านแล้ว ไม่เหมือนกับมีคนอาศัยอยู่เป็นประจำในระยะยาว