เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 76 ศึกเป็นตายในเรือนจำ
ยิ่งหวังให้เวลาผ่านไปช้า ๆ เวลากลับยิ่งผ่านไปเร็ว นี่คือกฎทั่วไปที่ใช้ได้กับคนส่วนใหญ่และเรื่องส่วนใหญ่
สามวันผ่านไปในพริบตา หลิวเสวี่ยเหมยไม่มีเหตุผลจะให้อันเสี่ยวไห่พักอยู่ในห้องพยาบาลอีกต่อไป ถ้าอยู่นานกว่านี้ อาการบวมคงหายหมดแล้ว
อันเสี่ยวไห่สูดลมหายใจลึกแล้วเดินเข้าไปในห้องขัง เมื่อเสียงประตูเหล็กด้านหลังปิดลง เขาก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ผิดปกติภายในห้องขังหมายเลขยี่สิบเจ็ด
ใบหน้าของไล่ตงหลินมีรอยแผลโดยไม่น่าแปลกใจเลย จากแววตาที่เขาไม่ปิดบังก็ดูออกว่า บาดแผลบนใบหน้าของเขาน่าจะเป็นฝีมือของหลี่หย่งกับหม่าเสี่ยวเหว่ย
หลี่หย่งกับหม่าเสี่ยวเหว่ยก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน พวกเขามีรอยแผลมากกว่าเสียอีก สองคนนั่งอยู่บนเตียงของตัวเอง สีหน้าโมโหจนแทบคลั่ง
“หรือหัวหน้าหน่วยหวังจะลงมือสำเร็จแล้ว? เร็วเกินไปแล้ว เก่งจริง ๆ หวังของฉัน!”
“อาไหล่ เกิดอะไรขึ้น? ใครรังแกนาย?” อันเสี่ยวไห่ถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว