กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ชาร์ลีจ้องมองพีฟส์ คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“พีฟส์ หมาตัวนั้นหน้าตาเป็นยังไง?”
พีฟส์ตีลังกาในอากาศ หัวเราะร่าหนักกว่าเดิม
“ตัวใหญ่บะเริ่มเทิ่ม! เกือบเท่าลูกวัวแน่ะ! ขนดำเมี่ยม วิ่งเร็วปรู๊ดปร๊าด! ฮี่ฮี่ฮี่ฮี่—”
แววตาของชาร์ลีลึกล้ำขึ้น
หมาตัวใหญ่ขนาดนั้นก็ว่าหายากแล้ว แถมยังมีขนสีดำสนิทอีก
เขาแทบจะมั่นใจได้เลยว่านี่คือหมาตัวเดียวกับที่เพิงโหยหวน
จะเป็นไปได้เหรอที่หมาตัวนั้นแค่บังเอิญเจอทางลับ บังเอิญเจอห้องนั่งเล่นรวมกริฟฟินดอร์ และบังเอิญขย้ำรูปภาพสุภาพสตรีอ้วนจนเละ?
นั่นมันบังเอิญเกินไปหน่อย จะหลอกผียังยากเลย
ชาร์ลีไม่เชื่อเรื่องความบังเอิญ นั่นต้องไม่ใช่หมาธรรมดาแน่