กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สีหน้าของทอมค่อยๆ แข็งค้าง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยาะ
“แกคิดว่าตัวเองเป็นหัวหน้าจริงๆ งั้นสิ?”
เขากอดเงินไว้แน่นกับอก ดวงตาเต็มไปด้วยความดูแคลน
“ไม่รู้หรือไงว่าข้างนอกนี้ ใครหมัดหนักคนนั้นเป็นใหญ่เว้ยไอ้หนู?”
ลิซ่าก็หัวเราะเสียงเย็นเช่นกัน ท่าทางน่าสงสารก่อนหน้านี้หายไปจนหมดสิ้น
“แกคิดว่าแกเป็นใคร? แค่พวกเรายอมฟังเด็กอย่างแกก็บุญหัวแล้ว”
ชายหนุ่มอีกคนพูดยิ่งกว่านั้น ถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างเหยียดหยาม
“ไอ้เด็กเมื่อวานซืนจะมาเป็นหัวหน้า? ฉันอยากจะกระทืบแกมาตั้งนานแล้ว”
ชาร์ลีมองพวกเขาอย่างเงียบๆ รู้สึกจนปัญญาอย่างบอกไม่ถูก
ในฐานะเด็กกำพร้าที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ การเอาชีวิตรอดในย่านเสื่อมโทรมแห่งนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย