บทที่ 143 การล่มสลายของกองเรือบรรทุกเครื่องบิน

บทที่ 143 การล่มสลายของกองเรือบรรทุกเครื่องบิน

การจมลงของเรือพิฆาตลำแรก ได้เปิดฉากการพังทลายของกองเรือบรรทุกเครื่องบินทั้งกองเรือ

ก่อนการต่อสู้จะเริ่มขึ้น คงไม่มีใครคาดคิดว่าเรือรบสมัยใหม่อันล้ำสมัยจะถูกพวกแมลงพลิกคว่ำลงไปต่อหน้าต่อตาเช่นนี้

ทว่าภาพเหตุการณ์เช่นนี้กลับเกิดขึ้นจริง

การสู้รบบนผืนน้ำสะเทือนเลื่อนลั่น เสียงระเบิดตูมตามไม่ขาดสาย เสียงปืนดังกึกก้องต่อเนื่อง ซากศพแมลงที่ถูกแรงระเบิดฉีกกระเด็นเป็นระยะ พร้อมกับหยาดเลือดที่แผ่กระจายม้วนตลบไปทั่วผืนน้ำ

เหล่ากะลาสีส่งเสียงหวีดร้องโหยหวนระงม เรือรบแต่ละลำเอียงกะเท่เร่ระเนระนาด นานๆ ทีจะมีสักลำที่พลิกคว่ำจนท้องเรือหงายชี้ฟ้า ฟองน้ำผุดพรายบุ๋งๆ ขึ้นมาไม่หยุด ก่อนจะจมดิ่งลงสู่ใจกลางแม่น้ำ

ทหารเรือลอยคอเคว้งคว้างเป็นกลุ่มๆ บนผิวน้ำพลางตะโกนขอความช่วยเหลือสุดเสียง แต่มันไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง เพราะสิ่งที่รอคอยพวกเขาอยู่ไม่ใช่การช่วยเหลือ หากแต่เป็นสัตว์ประหลาดที่ผุดขึ้นมาจากใต้น้ำตัวแล้วตัวเล่า

หนวดเส้นหนึ่งตวัดกวาดผ่านไป ชีวิตหนึ่งก็ดับสูญ

ไม่ว่าจะเป็นเรือพิฆาตหรือเรือฟริเกต เมื่ออยู่ต่อหน้าทะเลแมลงอันไร้ที่สิ้นสุดเช่นนี้ ต่างก็ไม่หลงเหลือความเกรียงไกรในอดีตอีกต่อไป