บทที่ 142 ศึกเดือดกลางลำน้ำ

บทที่ 142 ศึกเดือดกลางลำน้ำ

ตั้งแต่เผ่าแมลงเริ่มเปิดฉากโจมตี จนกระทั่งกองเรือประจัญบานของประเทศเกาะจมลงสู่ก้นน้ำ กระบวนการทั้งหมดรวมกันยังไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ

สาเหตุไม่ใช่เพราะเรือรบเปราะบางเกินไป แต่เป็นเพราะเผ่าแมลงมีจำนวนมากเกินไปต่างหาก!

รูปแบบการโจมตีแบบอิ่มตัว ทำให้เรือประจัญบานคิดจะหนีก็หนีไม่พ้น

ซ้ำร้ายยังมีเรือดำน้ำอีกหลายลำจมดิ่งลงสู่ก้นแม่น้ำ กองเรือนี้สูญเสียอย่างย่อยยับ

แม้ว่าตอร์ปิโดที่ยิงสวนกลับไปจะสังหารเผ่าแมลงได้บ้าง ทว่านั่นก็เป็นแค่การเกาถูกที่คัน ไม่เห็นผลอะไรสักนิด จำนวนของพวกแมลงดูเหมือนไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย

ทว่าการเสียสละของเรือประจัญบานก็ใช่ว่าจะไร้ประโยชน์เสียทีเดียว อย่างน้อยที่สุดก็ช่วยเตือนให้ทางฝั่งเรือบรรทุกเครื่องบินรู้ตัว ทำให้พวกเขามีเวลาเตรียมการอย่างเพียงพอ

เรือพิฆาต เรือฟริเกต และเรือผิวน้ำขนาดเล็กอีกจำนวนมาก เริ่มแล่นเข้ามาล้อมรอบเรือบรรทุกเครื่องบินทั้งสี่ลำเอาไว้ วางกำลังเป็นตาข่ายอำนาจการยิงจู่โจมรอบทิศทาง

ผู้การเรือเอ้อร์เหอนับว่าเด็ดขาดมากทีเดียว สั่งการให้เครื่องบินประจำการบนเรือทะยานขึ้นฟ้าทันที เตรียมพร้อมเปิดฉากโจมตีทางอากาศต่อเมืองอู่หู