ตอนที่ 289 ล้วนเป็นผู้หญิง

ท่าทางสุนัขไม่รับประทานของจางหมิ่นนั้น ทำเอาจ้าวทิงหลานไม่อยากจะต้อนรับขับสู้เธอเลยจริง ๆ

ยังคงเป็นคำพูดเดิม หากทั้งสองฝ่ายต่างพูดจากันดี ๆ อย่างมากที่สุดก็เป็นแค่ความสัมพันธ์แบบร่วมมือกันชั่วคราวเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองเท่านั้น ความสัมพันธ์แบบร่วมมือกันนี้ไม่ใช่การเป็นเพื่อน แต่ก็หมายถึงการวางบุญคุณความแค้นในอดีตลงชั่วคราว

ทว่าจางหมิ่นกับซ่งหย่าชิว ทั้งสองคนต่างก็คิดมากเกินไป

คนหนึ่งก็เอาแต่คิดว่าจ้าวทิงหลานต้องการจะผูกมิตร แสดงไมตรีกับเธอ

ส่วนอีกคนก็ดูถูกเธอ ไม่เห็นเธออยู่ในสายตา

สองคนนี้ถ้าเอามาเกลี่ยให้พอดีกันได้ก็คงจะดี จ้าวทิงหลานคิดเช่นนี้

“เซียวจ้ง...” สิ่งที่ทำให้จางหมิ่นกังวลใจที่สุดย่อมเป็นเรื่องชาติกำเนิดของเซียวจ้ง ประโยคที่จู่ ๆ จ้าวทิงหลานก็เอ่ยขึ้นมาในสำนักความมั่นคงสาธารณะก่อนหน้านี้ เกือบทำให้จางหมิ่นตกใจจนแข้งขาอ่อนแรง

แต่เรื่องนี้สำหรับตัวเธอเองเดิมทีก็เป็นเรื่องน่าละอาย ดังนั้นไม่ว่าอย่างไรจางหมิ่นก็ไม่อาจเอ่ยถามออกไปตรง ๆ ได้

จ้าวทิงหลานหันไปมองเฮ่อฉางอี้ “ผู้การเฮ่อ ในห้องครัวมีกับข้าวกับบะหมี่แห้ง รบกวนคุณต้มกินเองสักชามได้ไหมคะ”

เฮ่อฉางอี้ย่อมไม่มีความเห็นอยู่แล้ว เขาเพียงแต่ระแวงว่าจางหมิ่นจะทำเรื่องไม่ดีไม่งามอะไรกันกับจ้าวทิงหลานหรือไม่ เพราะใคร ๆ ต่างก็รู้ว่าจางหมิ่นบ้าคลั่งขนาดไหน