เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จ้าวทิงหลานก็จมดิ่งอยู่ในความปีติยินดีที่การดิ้นของทารกนำพามาเช่นกัน เพียงแต่ผ่านไปไม่นานก็พลันนึกถึงธุระสำคัญที่ตนตั้งใจจะพูดขึ้นมาได้ เธอหันหน้าเข้าหาเสิ่นซ่งชวนแล้วเอ่ยอย่างจริงจังว่า
“ฉันหาญาติอีกคนหนึ่งของอวี๋ลู่ผิงเจอได้นะ ถ้าหากเธอคนนั้นมีข้อโต้แย้งเรื่องความตายของอวี๋ลู่ผิงล่ะ”
คิ้วของเสิ่นซ่งชวนกระตุกขึ้นมาทีหนึ่ง “เธอนี่เข้าใจเขาดีจริง ๆ ในกองทัพเขาไม่มีบันทึกเรื่องญาติที่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดเอาไว้เลยสักคน”
จ้าวทิงหลานค้อนสายตาใส่เสิ่นซ่งชวนไปหนึ่งวง พอเห็นผู้ชายคนนี้หึงหวงอย่างไร้เหตุผล จ้าวทิงหลานก็อดขำไม่ได้
ความทรงจำพวกนี้ครึ่งหนึ่งเจ้าของร่างเดิมมอบให้เธอ ส่วนอีกครึ่งหนึ่งนั้นจ้าวทิงหลานรู้มาจากในเนื้อเรื่องเดิม
เธอขยับเข้าไปอิงแอบในอ้อมอกของเสิ่นซ่งชวน “นั่นก็อาจจะเอามาใช้ประโยชน์ได้พอดีไม่ใช่เหรอ มาจากหมู่บ้านเดียวกันแท้ ๆ นอกจากฉันแล้วก็ยังมีคนอีกตั้งเยอะแยะที่รู้เรื่องนี้นะ”
“ตอนนี้ทั้งในใจในสายตาของฉันมีแค่นายคนเดียวเท่านั้นแหละ ถ้าหากตอนเด็กฉันได้เจอนายก่อน ฉันยังจะไปชอบอวี๋ลู่ผิงได้ลงคออีกเหรอ”
คำพูดของจ้าวทิงหลานทำให้เสิ่นซ่งชวนรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าจริง ๆ แล้วตอนนี้เขาจะยังมีความสับสนข้องใจอยู่บ้าง ทว่าก็ไม่ได้คิดจะซักไซ้ไล่เลียงอะไรกัน
เพราะสำหรับเสิ่นซ่งชวนแล้ว สิ่งสำคัญคือจ้าวทิงหลานในตอนนี้ คือจ้าวทิงหลานที่กลายมาเป็นภรรยาของเขาในเวลานี้แล้วต่างหาก เรื่องราวทั้งหมดในอดีตล้วนไม่เกี่ยวข้องกับเขาทั้งสิ้น