เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ขณะที่เสิ่นซ่งชวนพาจ้าวทิงหลานเข้าประตูบ้านจากทางประตูหลัง เขายังจงใจเอาตัวบังจ้าวทิงหลานไว้ ด้วยกลัวเหลือเกินว่าจ้าวทิงหลานจะมองไปเห็นสิ่งสกปรกอะไรกันเข้า
จ้าวทิงหลานไม่ได้ล้อเล่นกับเสิ่นซ่งชวน เธอเดินตรงเข้าห้องไปทันที
หลังจากเข้าห้องไปแล้ว ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง จ้าวทิงหลานถามเสิ่นซ่งชวน “เรื่องของหานอวี่พวกคุณสืบไปถึงไหนแล้ว”
เสิ่นซ่งชวนขมวดคิ้ว “พอสืบสูงขึ้นไป เบาะแสก็ขาดช่วงไปแล้ว”
จ้าวทิงหลานรู้สึกใจเต้นระทึกขวัญผวาขึ้นมาทันที “ถ้างั้นมันก็แปลว่าคนข้างบนคนนั้นเป็นคนที่คุณ หรือแม้แต่ผู้บัญชาการโอวก็ยังเอื้อมไม่ถึงงั้นเหรอ นี่มันต้องเป็นข้าราชการตำแหน่งใหญ่โตขนาดไหนกันเนี่ย คุณว่าแม่กับพวกเธอจะโดนคนคนนี้เล่นงานหรือเปล่า”
จ้าวทิงหลานยังคงเป็นห่วงตระกูลเสิ่นอยู่มาก ช่วงนี้ทางตระกูลเสิ่นไม่มีจดหมายส่งกลับมาอีกเลย แต่ความหมายของเสิ่นซ่งชวนคือ บางครั้งการไม่มีข่าวคราวก็ถือเป็นข่าวดีอย่างหนึ่ง จ้าวทิงหลานไม่ได้ออกความเห็นว่าใช่หรือไม่
ในช่วงเวลาคับขันเช่นนี้มันเป็นแบบนั้นจริง ๆ หากมีข่าวคราวเข้ามา ไม่ว่าจะดีหรือร้ายก็ล้วนทำให้คนเราใจคอไม่ดีได้ง่ายทั้งนั้น
เสิ่นซ่งชวนนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าจ้าวทิงหลาน รูปร่างของจ้าวทิงหลานบอบบางตัวเล็กเกินไป แม้แต่เสิ่นซ่งชวนที่นั่งยอง ๆ ลงแล้ว ก็ไม่ได้เตี้ยไปกว่าจ้าวทิงหลานที่นั่งอยู่บนม้านั่งตัวเล็กสักเท่าไร