เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสียงของจางหมิ่นแหบพร่า ทั้งตัวเธอดูซอมซ่ออิดโรยอย่างยิ่ง ฤดูร้อนของเมืองหลวงเดิมทีก็อบอ้าวอยู่แล้ว เธอถูกขังอยู่ในสถานกักกันยิ่งอบอ้าวทรมานติดต่อกันหลายวัน
เซียวผิงไม่ต้องเข้าใกล้จางหมิ่นก็ได้กลิ่นเหม็นรุนแรงบนตัวเธอแล้ว ความรังเกียจในใจเขาเหมือนเม็ดทรายที่ยิ่งมายิ่งพอกพูน ยิ่งมายิ่งอัดแน่นจนอึดอัด
เรื่องราวระหว่างเขากับจางหมิ่นมีมากเกินไปและสับสนวุ่นวาย เซียวผิงเองยังไม่ทันสะสางให้ชัดเจนว่าจะจัดการอย่างไร จางหมิ่นก็กำลังจะถูกปล่อยตัวออกมาแล้ว
เซียวผิงไม่อยากเห็นเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น เขาหันไปมองเจ้าหน้าที่ตำรวจแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าจริงใจว่า “ขอโทษด้วยสหาย ภรรยาของผมไม่ได้มีโรคแต่กำเนิดอย่างที่เธออ้าง ผมเป็นสามีของเธอ พวกเราแต่งงานกันมาหลายปีแล้ว ดังนั้นผมจึงรู้ดีมาก”
จางหมิ่นมองเซียวผิงที่พูดจาเช่นนี้ออกมาอย่างตาค้างอ้าปากหวอ ไม่อยากจะเชื่ออยู่บ้าง
สำหรับจางหมิ่นแล้ว เธอเพิ่งถูกขังเข้าไปได้ไม่กี่วัน ทว่าเซียวผิงกลับเปลี่ยนไปเป็นอีกคนที่เธอไม่คุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย จางหมิ่นไม่เพียงรู้สึกโกรธแค้น ในใจยังมีความไม่สบายใจที่แฝงไปด้วยความหวาดกลัว
เซียวผิงจึงเอ่ยต่อว่า “เรื่องเป็นแบบนี้ ผมรู้ว่าพฤติกรรมของภรรยาผมก่อให้เกิดผลกระทบที่ไม่ดีในกองทัพอย่างมาก ตอนนี้ผมในฐานะผู้การคนหนึ่ง ก็ควรพิจารณาเพื่อคนอื่น ๆ ในกองทัพให้ดี แม้ว่าช่วงสองสามวันมานี้ที่บ้านไม่มีผู้หญิง ผมต้องเลี้ยงเด็กและจัดการงานบ้านคนเดียวจนกระเซอะกระเซิง แต่ผมคิดว่าการให้บทเรียนแก่เธอสักครั้งแท้จริงแล้วเป็นเรื่องที่ดี”