เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
น้าสะใภ้สองสามคนนี้พูดคุยกันโดยคิดเอาเองว่าเสียงเบาแล้ว แต่เซียวผิงกับจางหมิ่นที่อยู่ข้างในกลับได้ยินอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง
อย่าว่าแต่เซียวผิงเลย แม้กระทั่งใบหน้าของจางหมิ่นยังแดงก่ำ เธอคิดจะเอ่ยปากอธิบาย ทว่ากลับถูกเซียวผิงเอามือปิดปากไว้แน่น “ยังไม่รีบเปลี่ยนอีก?”
เซียวผิงกับจางหมิ่นแทบจะยืนประจันหน้ากันอยู่ข้างใน จางหมิ่นหยิบกระโปรงขึ้นมา ในใจก็เริ่มไม่พอใจขึ้นมาอีกครั้ง
“สีชมพูนี่ นายคิดว่าเหมาะกับฉันเหรอ? นายเลือกดูสักหน่อยไม่เป็นหรือไง? กระโปรงแบบนี้นายจะให้ฉันใส่ยังไง ไหนบอกฉันมาสิ?”
สิ่งที่จางหมิ่นไม่ชอบที่สุดก็คือสีชมพูอ่อน ผิวพรรณของเธอจะว่าขาวก็ขาวอยู่หรอก แต่พออยู่ใต้โทนสีอ่อนหวานเหล่านี้กลับดูคล้ำเขียว ปกติเวลาจางหมิ่นซื้อเสื้อผ้าล้วนพยายามหลีกเลี่ยงสีพวกนี้ แต่เซียวผิงกลับไม่เลือกไม่ดูแล้วซื้อตัวนี้ให้เธอโดยตรง อีกทั้งยังเปลืองคูปองอุตสาหกรรมไปตั้งมากขนาดนั้น จะไม่ให้โมโหได้อย่างไร?
“เสียดายคูปองอุตสาหกรรมชะมัด!”
จางหมิ่นนึกถึงคูปองอุตสาหกรรมเหล่านั้นแล้วก็ปวดใจ ตอนนี้เธอไม่รู้แล้วจริง ๆ ว่าควรจะเสียใจเรื่องที่ต้องถูกจับไปสถานีตำรวจ หรือควรจะเสียใจเรื่องที่ทำให้จ้าวทิงหลานได้เงินไปมากมายขนาดนี้เปล่า ๆ กันแน่