ตอนที่ 237 ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

“เรื่องพวกนี้ของเราเอาไว้ค่อยคุยกันคืนนี้ เพื่อนคุณยังอยู่ข้างนอก คุณเองก็ไม่อยากเสียหน้าใช่ไหม”

ในที่สุดเซียวผิงก็สะกดกลั้นโทสะลงไปจนได้ สิ่งที่เขาให้ความสำคัญที่สุดคือหน้าตา อีกทั้งเพิ่งมาถึงใหม่ ๆ เซียวผิงจึงไม่อยากทิ้งภาพลักษณ์ที่ไม่ดีอะไรกันไว้ในเขตบ้านพักครอบครัว

จางหมิ่นมองสีหน้าของเซียวผิง เธอก็ได้ยินเสียงลูกชายคุยกับซ่งหย่าชิวอยู่ข้างนอกเช่นกัน สุดท้ายจึงพยักหน้า “รู้แล้ว”

เป็นสามีภรรยากันมาหลายปีขนาดนี้ แม้ว่าจางหมิ่นจะไม่เคยเห็นเซียวผิงอยู่ในสายตา ทว่าอย่างไรก็ยังมีความเข้าใจในตัวผู้ชายของตนอยู่บ้าง เธอพอดูออกว่าตอนนี้เซียวผิงกำลังมีปราณชีวิตมาก

จางหมิ่นเองมีหรือจะไม่โมโห ทว่าเธอก็ไม่อยากทำให้เซียวผิงฟิวส์ขาดเข้าจริง ๆ คำพูดบางคำของเซียวผิงความจริงแล้วพูดถูก นั่นก็คือตอนนี้จางหมิ่นยังคงพึ่งพาเซียวผิงอยู่มาก ในทุก ๆ ด้าน

เธอรู้สึกโชคดีขึ้นมาทันใดที่ตนเองพาซ่งหย่าชิวกลับมาที่บ้าน ไม่อย่างนั้นดูจากท่าทางของเซียวผิงเมื่อครู่ เรื่องนี้คงได้เอะอะโวยวายกันบ้านแตกสาแหรกขาดเป็นแน่ ความจริงแล้วเซียวผิงยังคงไว้หน้าตาและเปิดทางลงให้เธออยู่

จางหมิ่นชำเลืองมองเซียวผิง เดิมทีคิดจะพูดจาอ่อนข้อลงสักหน่อย แต่ในใจกลับยื้อยุดฉุดกระชากกับตัวเองไม่หยุด

ชั่วชีวิตนี้ของเธอ นอกจากยอมก้มหัวในเรื่องที่แต่งงานกับเซียวผิงตอนนั้นแล้ว หลังจากนั้นก็ไม่เคยมีอีกเลย

ครั้งนี้จะต้องทำไหม

ทว่าเซียวผิงถูกจางหมิ่นมองปราดนี้เข้าก็ทำให้โทสะคลายลงไปบ้าง จึงเอ่ยเสียงเบา “จัดเสื้อผ้าเสียหน่อยเถอะ”