เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“อย่างเขาน่ะเหรอ”
เสียงกังขาอย่างเกินจริงของจางหมิ่นดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงหัวเราะอย่างไม่เกรงใจใคร “สหายซ่ง เธอคงไม่ถึงกับลืมผู้บัญชาการกองพลเสิ่น เสิ่นซ่งชวนไปแล้วหรอกนะ ปีนี้เขายังอายุไม่ถึงยี่สิบสี่ปีก็เป็นผู้บัญชาการกองพลแล้ว ถ้าเธอจะบอกว่าฉันดวงดี ฉันยังต้องอิจฉาจ้าวทิงหลานเลย เธอนั่นแหละถึงจะเป็นลูกเป็ดขี้เหร่กลายเป็นหงส์ขาวตัวจริง ผู้หญิงบ้านนอกคนหนึ่งอาศัยการแต่งงานกับผู้ชายดี ๆ ก้าวกระโดดขึ้นมาถึงตำแหน่งนี้ได้ ก็แค่ตัดเสื้อผ้าเป็นไม่กี่ชุด ผู้หญิงทั้งเขตบ้านพักครอบครัวต่างแย่งกันไปประจบสอพลอ เธอคงไม่ได้คิดจริง ๆ หรอกนะว่าพวกนั้นคิดว่าเสื้อผ้าที่จ้าวทิงหลานตัดมันดีจริง ๆ น่ะ”
จางหมิ่นยิ่งพูดยิ่งมีอารมณ์ เสียงก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ตัว นอกจากซ่งหย่าชิวกับสองพ่อลูกเซียวผิงที่อยู่ด้านหลังจะได้ยินแล้ว แม้แต่สหายหญิงที่เดินผ่านไปมาสองสามคนก็ได้ยินเช่นกัน
มีคนก้าวออกมาคัดค้านทันที “แล้วมันจะเป็นเพราะอะไรกันได้อีกล่ะ พวกเราที่เป็นผู้หญิงธรรมดาเรียนรู้วิธีการคดเคี้ยวเลี้ยวลดแบบนั้นไม่เป็นหรอก พวกเราไปหาสหายจ้าวให้ตัดเสื้อผ้า ก็เพราะฝีมือของเธอล้วน ๆ คุณนี่นะ เมื่อวานคุณแจกหมวกปลดแอกให้ทุกคนในเขตบ้านพักครอบครัว ฉันยังคิดว่าคุณเป็นคนดีอยู่เลย ถุย เดี๋ยวฉันจะเอามาคืนให้คุณ ฉันไม่อยากได้ของจากคนพรรค์นี้หรอก บิดเบือนความจริง”