ตอนที่ 116 เอาอย่างนี้ไหม ต่อไปพวกเรานอนด้วยกันเถอะ

โอวป๋อหัวกระโดดลงมาจากต้นไม้ ทำตัวคุ้นเคยเป็นกันเองอย่างมากด้วยการหยิบเค้กหนึ่งชิ้นจากในตะกร้าของจ้าวทิงหลานขึ้นมากัดคำหนึ่ง ทันใดนั้นใบหน้าคมคายลึกซึ้งนั่นก็แสดงสีหน้าเกินจริงออกมาอย่างยิ่ง

“อร่อย!”

ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าของจ้าวทิงหลานย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ โอวป๋อหัวจึงรีบล้วงธนบัตรใบละ 1 หยวน สองใบออกมาจากกระเป๋าแล้วยัดใส่มือของจ้าวทิงหลานอย่างรวดเร็ว “ฉันไม่กินฟรีหรอกนะ”

กินก็กินไปแล้ว อีกทั้งยังเป็นหลานชายของผู้บัญชาการโอว จ้าวทิงหลานยังจะพูดอะไรได้อีก

เธอเก็บเงิน 2 หยวนนี้ไว้อย่างเงียบเชียบ ไม่เอาก็โง่แล้ว ต้นทุนทั้งหมดของของที่ทำในวันนี้ก็แค่ 2 หยวนกว่าเท่านั้น หากไม่นับเรื่องคูปอง

ใครจะไปรังเกียจว่าเงินน้อยกันล่ะ

“ยังมีอีกไหม”

โอวป๋อหัวกินหมดไปชิ้นหนึ่งแล้วยังคงเลียนิ้วมือ ดวงตาเห็นอยู่ชัด ๆ ว่ายังมีอีกสองชิ้น แต่ก็ยังคงเอ่ยถามด้วยท่าทางละห้อยละเหี่ยใจ