ตอนที่ 102 นึกไม่ออกเลยว่าจะฟินแค่ไหนหากได้กัดแขนที่กำยำขนาดนั้นสักคำ

“แย่แล้ว ข้าวอบของฉัน!”

จ้าวทิงหลานดึงเสิ่นซ่งชวนกลับมาถึงบ้าน พอได้กลิ่นหอมไหม้เกรียมโชยมา เธอก็ซอยเท้าวิ่งเข้าห้องครัวไปทันที

“คุณอย่าวิ่งสิ เดี๋ยวฉันทำเอง”

แม้ว่ารูปร่างของจ้าวทิงหลานจะยังคงบอบบาง ร่างกายแข็งแรงและมีจิตวิญญาณเปี่ยมล้น แต่เสิ่นซ่งชวนก็ยังคงปฏิบัติกับเธอราวกับเป็นของล้ำค่าที่แตกหักง่ายด้วยความใส่ใจเต็มเปี่ยม

จ้าวทิงหลานไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าเสิ่นซ่งชวนพูดอะไรกัน ในใจเธอคิดเพียงอย่างเดียวว่าอย่าให้ไหม้เกรียมเด็ดขาด