เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เสี่ยวจ้าว เธออย่าใจร้อน!” ผู้บัญชาการอันรีบเข้ามาขวางเสิ่นซ่งชวนไว้ “ซ่งชวน แม่ฉันก็แค่พูดไปเรื่อย เธอไม่ได้มีเจตนาร้ายหรอก!”
เดิมทีก็เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเพียงประโยคสองประโยค ตอนนี้กลับเห็นอยู่ตำตาว่าลุกลามใหญ่โตขึ้นเรื่อย ๆ หากเอะอะไปถึงเบื้องบน ต่อให้ผู้บัญชาการอันมีกี่ปากก็คงอธิบายไม่เคลียร์
เวลาอยากไปกินข้าวที่ตระกูลเสิ่นก็เรียกเสี่ยวเสิ่น พอแสดงความไม่พอใจต่อจ้าวทิงหลานก็เรียกผู้บังคับบัญชาระดับสูงเสิ่น ถึงคราวนี้เริ่มจะขอร้องคนอื่นก็หันมาเรียกซ่งชวนขึ้นมาเสียอย่างนั้น
เสิ่นซ่งชวนไม่เอ่ยปาก มองไปยังจ้าวทิงหลาน
อย่าว่าแต่ผู้บัญชาการอันเลย คนอื่น ๆ ก็ประหลาดใจพอดู ที่แท้ผู้บังคับบัญชาระดับสูงเสิ่นที่ใช้รูจมูกมองคนยามอยู่ข้างนอก อยู่ที่บ้านกลับเป็นสามีกลัวเมียไปได้
เมื่อวานเพิ่งจะก่อเรื่องไป จ้าวทิงหลานก็ไม่อยากจะสร้างชื่อติดต่อกัน เรื่องพรรค์นี้พูดไปมากความก็เป็นแค่เรื่องขี้ปะติ๋ว ไม่เหมือนกับพวกหญิงชราแห่งตระกูลจ้าวทั้งสามคนที่บุกรุกเขตบ้านพักครอบครัว