กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ขณะที่เสิ่นซ่งชวนกินเนื้อก็คีบให้จ้าวทิงหลานหลายชิ้น ทว่าจ้าวทิงหลานกินต่อไม่ไหวจริง ๆ อีกทั้งยังไม่เหมาะที่จะยกให้เฉิงหมิง สุดท้ายจึงได้แต่เลื่อนชามของตัวเองไปให้เสิ่นซ่งชวนด้วยความเกรงใจ
เฉิงหมิงมองดูพลางรู้สึกอิจฉาและอยากกินไปด้วย แต่ในใจก็ยินดี ความสัมพันธ์ระหว่างสองคนนี้ดูผ่อนคลายลงไปมาก ดูท่าคงไม่ต้องให้เขาคอยไกล่เกลี่ยอยู่ตรงกลางอีกแล้ว
เขายื่นมือออกไปหยิบชามไม้ใบนั้นของจ้าวทิงหลานเสียเลย “พวกนายไม่กินฉันกินเอง ฉันยังกินไหว”
เสิ่นซ่งชวนปัดมือเขาออก สายตามองเฉิงหมิงอย่างเฉียบคม “อยากกินชามของผู้หญิงก็ไปหาเมียเอาเอง”