เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 802
หลูคุนเองก็มองเห็นเฝิงอ้ายหลานกับเฝิงเสี่ยวอู่เช่นกัน เขาชะงักไปเล็กน้อย เดิมทีคิดจะอ้าปากทักสักคำ แต่พอเห็นเฝิงอ้ายหลานหันหน้าหนีทันที สีหน้ารังเกียจราวกับเห็นสิ่งอัปมงคล เขาจึงกลืนคำพูดที่จ่ออยู่ปลายลิ้นลงคอไป แล้วเบือนสายตากลับมา แสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน ก่อนจะเข็นพ่อตาของตนเข้าไปในแผนกผู้ป่วยในพร้อมกับภรรยาคนปัจจุบัน
เฝิงอ้ายหลานถ่มน้ำลายอย่างไม่สบอารมณ์ "ซวยจริง ๆ มาเจอคนสารเลวที่นี่ได้ยังไง"
เฝิงเสี่ยวอู่ค่อนข้างเป็นห่วง "แม่ พรุ่งนี้ผมก็ต้องไปสำนักงานการกีฬาแล้ว แม่อยู่คนเดียวไหวไหมครับ" เขากลัวว่าแม่จะถูกรังแกโดยคนสารเลวอย่างหลูคุน
เมื่อเห็นว่าลูกชายเป็นห่วง เฝิงอ้ายหลานก็ยิ้มพลางพูดว่า "คิดว่าแม่ของลูกยังเป็นเฝิงอ้ายหลานคนเดิมเมื่อก่อนหรือไง ไม่ต้องห่วงหรอก ไม่มีใครรังแกแม่ได้หรอก"