เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 791
หลังจากอดกลั้นอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าลูกชายเริ่มกินข้าวแล้ว แต่กลับไม่ได้เอ่ยปากชวนพวกเขาสองคนกินด้วย หญิงชราก็ยิ่งโมโหจนแทบระเบิด สุดท้ายก็เปิดปากพูดออกมาว่า "เงินสิบหยวนจะพอทำอะไรได้?"
มือที่กำลังคีบอาหารของอวี๋ต้ากังชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "ค่าจ้างคนงานชั่วคราวคนหนึ่ง เดือนหนึ่งยังได้แค่สิบห้าหยวนเอง แต่ในเมื่อพวกคุณมาอยู่ที่นี่แล้ว เงินส่วนนี้ก็ไม่ต้องให้แล้ว ต่อไปก็กินข้าวกับพวกเรา ถึงจะรับประกันไม่ได้ว่าจะมีเนื้อกินทุกมื้อ แต่อย่างน้อยสัปดาห์ละหนึ่งมื้อก็ยังพอจัดให้ได้"
เมื่อคนชราทั้งสองได้ยินว่าเงินสิบหยวนที่ลูกชายเคยให้เป็นประจำทุกเดือนจะไม่มีอีกแล้ว ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที ต่างพากันร้องออกมาพร้อมกันว่า "แบบนั้นได้ยังไง!"