กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 790
โชคดีที่เมื่ออวี๋ต้ากังมองสีหน้าของเธอ ก็พบว่าไม่ต่างจากทุกวันแม้แต่น้อย น้ำเสียงที่พูดออกมากลับอ่อนโยนกว่าเดิมเสียอีก "ชุ่ยชุ่ย ทำธุระเสร็จหรือยัง มากินข้าวกัน"
เฉินชุ่ยชุ่ยมองอวี๋ต้ากังด้วยความประหลาดใจ
ทั้งที่พ่อแม่สามีไปฟ้องเขาแล้วแท้ ๆ แต่เขากลับไม่ถามอะไรสักคำ
"คุณไม่ถามเหรอว่าทำไมที่บ้านถึงไม่มีอาหารประเภทเนื้อสัตว์?" เฉินชุ่ยชุ่ยอดไม่ไหว จึงเอ่ยถามออกไป
อวี๋ต้ากังยิ้มอย่างขมขื่น "ผมรู้จักพ่อแม่ตัวเองดีกว่าคุณ และรู้จักคุณดีกว่าพ่อแม่ผมอีก คุณไม่มีทางจงใจไม่ทำอาหารดี ๆ ให้พวกเขากินหรอก ส่วนคำพูดที่ออกจากปากพวกเขา ก็ไม่เคยมีอะไรดี ๆ อยู่แล้ว"
หัวใจของเฉินชุ่ยชุ่ยพลันสั่นไหวเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าอวี๋ต้ากังดูหล่อเหลาอยู่เหมือนกัน