กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 783
ซ่งอวิ๋นถอดรองเท้าถือไว้ในมือ พับขากางเกงขึ้นสูง แล้วเดินเท้าเปล่าบนหาดทรายขาวละเอียดนุ่มเหมือนเด็ก ๆ คลื่นทะเลซัดเข้ามาเป็นระยะ พัดพาเม็ดทรายขาวที่ติดเท้าเธอออกไป ให้ความรู้สึกสบายและผ่อนคลายอย่างยิ่ง
เธอค่อย ๆ เดินไปตามชายหาด มองเปลือกหอยที่ถูกคลื่นซัดขึ้นฝั่ง ส่วนใหญ่เป็นเปลือกหอยตัวเล็ก ๆ ไม่ค่อยพบตัวใหญ่ อาจเป็นไปได้ว่าเด็ก ๆ เก็บไปหมดแล้ว เธอเลือกเก็บเปลือกหอยตัวเล็กที่มีรูปร่างสวยงามใส่กระเป๋าไว้หลายชิ้น
ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงมีคนบอกว่าการเก็บของทะเลทำให้ติดใจได้
ไม่ต้องพูดถึงการเก็บอาหารทะเลจนติดใจเลย แค่เดินเก็บเปลือกหอยกับหอยสังข์บนชายหาดก็ทำให้เธอเพลิดเพลินจนหยุดไม่ได้แล้ว ยิ่งเก็บก็ยิ่งมีความสุข