เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 642
ฉีโม่หนานขึ้นมาบนเรือประมง ก่อนจะกวาดตามองซ่งอวิ๋นตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียด เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บ ทั้งยังมีชีวิตชีวาและดูแข็งแรงดี หัวใจที่แขวนค้างอยู่มาตลอดก็พลันสงบลง ทว่าจากนั้นกลับเริ่มโมโหขึ้นมาอีก "คุณจะรีบวิ่งไปขนาดนั้นทำไม? ทำไมถึงรอผมสักหน่อยไม่ได้?"
ซ่งอวิ๋นแสร้งทำเป็นฟังไม่เข้าใจ "หา? รอคุณเรื่องอะไร?"
ฉีโม่หนานแค่นเสียงเบา ๆ "เลิกแกล้งได้แล้ว อย่าคิดว่าผมไม่รู้ว่าวันนั้นคุณได้ยินเสียงผมเรียกแล้ว"
ซ่งอวิ๋นเงยหน้ามองท้องฟ้า "วันนี้อากาศดีจริง ๆ เลยนะ"
ซือเฟิงเหนียนทนเห็นลูกศิษย์คนโปรดถูกอีกฝ่ายซักไซ้ไม่ได้ ต่อให้เป็นฉีโม่หนานก็ไม่เว้น เขาก้าวเข้าไปดึงแขนฉีโม่หนานเบา ๆ "เอาละ เรื่องที่ผ่านไปแล้วจะพูดถึงอีกทำไม เสี่ยวอวิ๋นหิวแล้ว ไปหาอะไรให้เธอกินหน่อย"