กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 628
ภาพขากางเกงที่ว่างเปล่าพลิ้วไหวไปตามสายลมช่างสะเทือนใจอย่างยิ่ง จนหัวใจของซ่งอวิ๋นสั่นสะท้าน เธอนึกถึงลู่อู่ที่เพิ่งพบเมื่อเช้า ผู้ถูกบาดแผลเก่าทรมานจนไม่อาจลุกจากเตียงได้ นึกถึงโจวต้าจู้ที่พิการจนเคลื่อนไหวไม่สะดวก เพียงหกล้มครั้งเดียวก็อาจเสียชีวิตได้ แล้วยังมีอู่หย่งฟาที่สูญเสียขาทั้งสองข้างตรงหน้า แต่ยังคงมีรอยยิ้มสดใสขณะทำงานช่างไม้ รวมถึงเหล่าวีรชนผู้สละชีพซึ่งแม้แต่ร่างไร้วิญญาณก็ยังไม่อาจตามกลับมาได้... ดวงตาของเธอพลันร้อนผ่าว ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายปะปนกัน
เหล่าสมาชิกหน่วยรบพิเศษที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอต่างก็รู้สึกสะเทือนใจไม่ต่างกัน