เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 627
"ฟื้นแล้วเหรอ?" ซ่งอวิ๋นช่วยติดกระดุมเสื้อที่เหลืออีกสองเม็ดให้เธอ "เธอคือโจวเฉี่ยวหลานใช่ไหม? ฉันมาจากเขตทหารเมืองจิง เดิมทีตั้งใจมาเยี่ยมเยียนทหารผ่านศึกที่ปลดประจำการเพราะบาดเจ็บอย่างพ่อของเธอ ใครจะคิดว่าพอมาถึงหมู่บ้านถึงได้รู้เรื่องของพ่อเธอ พวกเรามาช้าไปแล้ว"
พอพูดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของโจวเฉี่ยวหลานก็แดงก่ำขึ้นมาทันที น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงบนหลังมือ เธอยกมือขึ้นปาดอย่างลวก ๆ แต่ยิ่งเช็ดก็ยิ่งไหลไม่หยุด
ซ่งอวิ๋นตบหลังเธอเบา ๆ ก่อนถามเสียงนุ่ม "ยายเธอบอกว่าเธอเต็มใจยกตำแหน่งงานให้ลูกพี่ลูกน้องผู้ชาย เรื่องนี้จริงไหม?"
โจวเฉี่ยวหลานเงยหน้าขึ้น แววตาเปี่ยมไปด้วยความเกลียดชัง "ฉันยอมตายเสียยังดีกว่าจะยกให้ นี่เป็นโควตาที่พ่อฉันเอาชีวิตเข้าแลกกว่าจะได้มา ฉันมีเหตุผลอะไรต้องยกให้เขาด้วย?"