เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 612
กูอวี้ถิงคิดว่าตนเองกำลังฝันไป แต่ความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านอยู่ทั่วร่างกลับชัดเจนเสียจนไม่อาจเป็นความฝันได้ นางพักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพบว่าภาพตรงหน้ายังคงอยู่ทุกอย่าง ไม่ได้เลือนหายไปหรือเปลี่ยนแปลง นางเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ "เมื่อครู่คุณบอกว่ามารับฉันกับพ่อกลับเมืองจิงใช่ไหมคะ?"
จังหวะนั้นเอง รถก็โคลงกระแทกอย่างรุนแรง ซ่งอวิ๋นรีบประคองกูอวี้ถิงไว้ทันที เพื่อป้องกันไม่ให้ร่างกายของเธอได้รับบาดเจ็บซ้ำสอง รอจนรถแล่นได้ค่อนข้างมั่นคงแล้ว จึงเอ่ยตอบกูอวี้ถิงอีกครั้ง "ใช่ค่ะ ศาสตราจารย์กูได้รับการคืนความเป็นธรรมแล้ว ฉันมากับผู้นำสองท่านจากสถาบันวิจัย เพื่อมารับศาสตราจารย์กูกลับไปค่ะ"
ในชั่วขณะนั้น กูอวี้ถิงราวกับลืมความเจ็บปวดทั่วร่างไปจนหมด น้ำตาพรั่งพรูออกมาราวกับเขื่อนแตก นางร้องไห้อย่างเจ็บปวดจนแทบขาดใจ