กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 550
เฉินเว่ยปิงยิ้มพลางมองซ่งอวิ๋น "สหายท่านนี้ เด็กทำผิดพลาดกันได้เป็นธรรมดา พวกเราเป็นผู้ใหญ่ก็ควรให้อภัยและอดทนกับเด็กบ้าง ใครบ้างไม่เคยทำผิด ใช่ไหม?"
ซ่งอวิ๋นยิ้มเล็กน้อย มองเด็กหญิงที่หลบอยู่หลังผู้หญิงคนนั้น แต่ยังคงจ้องเธอด้วยสายตาโกรธแค้น ก่อนหันไปพูดกับเฉินเว่ยปิง "คำโบราณกล่าวไว้ว่า เมื่อรู้ผิดแล้วแก้ไขได้ นับเป็นความดีอย่างยิ่ง หากเธอสำนึกผิดจากใจและยอมรับผิดอย่างจริงใจ ฉันเป็นผู้ใหญ่ ย่อมไม่ถือสาเด็กมากมายขนาดนั้น ไม่สู้คุณลองถามเธอดูว่าเธอรู้ตัวหรือยังว่าทำผิด"
เฉินเว่ยปิงมีสีหน้ายินดีขึ้นมาทันที ในใจคิดว่าสมกับเป็นสหายทหารจริง ๆ รู้จักมองภาพรวมและมีเหตุผล
เขาจึงก้มหน้าถามเด็กหญิงว่า "สหายตัวน้อย รีบขอโทษสหายทหารท่านนี้เร็วเข้า"