เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 549
เวลาออกไปข้างนอก ตัวตนของลูกหมาป่าก็ขึ้นอยู่กับเจ้าของเป็นคนกำหนด ถ้าเจ้าของบอกว่าเป็นหมา มันก็ต้องเป็นหมา
หญิงคนนั้นเหลือบมองกล่องข้าวที่ตกอยู่บนพื้นจนกลายเป็นแผ่นอะลูมิเนียม หัวใจพลันสั่นไหว ก่อนจะปกป้องลูกสาวแล้วถอยหลังไปสองก้าว "พวกเราไม่ได้ค้นกระเป๋าของคุณ อย่ามากล่าวหากันส่งเดช"
ซ่งอวิ๋นไม่เชื่อ เธอเงยหน้ามองไปยังเตียงชั้นบน เด็กสาวที่นอนอยู่บนนั้นมีอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี และกำลังเดินทางไปเมืองจิงเช่นกัน ก่อนหน้านี้พวกเธอเคยคุยกันอยู่สองสามประโยค ซ่งอวิ๋นยังเคยช่วยยกสัมภาระให้เธอด้วย จึงพอจะนับได้ว่ารู้จักกันอยู่บ้าง
เมื่อเด็กสาวเห็นซ่งอวิ๋นมองมา ก็เอ่ยขึ้นว่า "ฉันเห็นเธอรื้อค้นกระเป๋าของคุณ" เธอชี้ไปยังเด็กหญิงตัวเล็กที่ถูกหญิงคนนั้นปกป้องอยู่ด้านหลัง