เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 547
หลังออกจากถ้ำหิน ซ่งอวิ๋นก็กวาดตามองไปรอบ ๆ แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติอะไร ทว่าฮุยเป่าที่อยู่ในอ้อมแขนยังคงส่งเสียงฮือ ฮือไม่หยุด เธอจึงทำได้เพียงวางมันลง
ทันทีที่เท้าแตะพื้น ฮุยเป่าก็ออกวิ่งด้วยขาสั้น ๆ มุ่งหน้าไปยังทางแคบด้านขวาของถ้ำหิน ซ่งอวิ๋นเห็นแล้วหัวใจแทบหล่นไปอยู่ตาตุ่ม รีบตะโกนเตือน "ช้า ๆ หน่อย วิ่งช้า ๆ!"
ทางแคบมีความกว้างเพียงไม่กี่เมตร ขอบทางมีเพียงพืชที่ขึ้นตามซอกหินอยู่ประปราย ส่วนด้านนอกเป็นหน้าผาสูงชันและหุบเหวลึก หากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียวก็อาจตกลงไปจนร่างแหลกเหลวได้
โชคดีที่แม้ฮุยเป่าจะไม่ได้ลดความเร็วลง แต่มันกลับวิ่งได้อย่างมั่นคง ไม่เข้าใกล้ขอบทางแม้แต่น้อย กลับวิ่งชิดผนังหินไปข้างหน้าแทน
ต้องยอมรับว่าสัญชาตญาณเอาตัวรอดของสัตว์นั้นแข็งแกร่งกว่ามนุษย์หลายเท่าจริง ๆ