เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 514
"ไม่ได้เจอกันสองปี เธอก็ยังเหมือนเมื่อก่อนเลยนะ" เจียงเซินมองซ่งอวิ๋น พลางพูดด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา
ซ่งอวิ๋นเพียงเหลือบมองเจียงเซินอย่างเฉยเมย ไม่คิดจะสนใจแม้แต่น้อย เธอยังคงเดินต่อไปโดยไม่หยุดฝีเท้า เดินผ่านอีกฝ่ายเข้าไปด้านในทันที
เดิมทีเจียงเซินยังรอให้ซ่งอวิ๋นถามกลับอยู่เลย แต่ใครจะคิดว่าอีกฝ่ายจะเมินเธอเสียอย่างนั้น ทำเอาคำพูดที่ติดอยู่ในลำคอกลืนไม่เข้าคายไม่ออก อึดอัดจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง
เจียงเซินรีบเร่งฝีเท้าตามไป แต่เรื่องประหลาดก็คือ ไม่ว่าเธอจะพยายามไล่ตามแค่ไหน ก็ไม่อาจตามซ่งอวิ๋นให้ทันได้จริง ๆ ระยะห่างยังคงอยู่หลายก้าวเสมอ ไล่ตามเท่าไรก็ไม่ทัน สุดท้ายเหนื่อยจนหอบแฮก สภาพดูทุลักทุเลอย่างยิ่ง
"หมอซ่ง" ซือเฟิงเหนียนเดินมาจากอีกด้านหนึ่ง พอเห็นซ่งอวิ๋นก็ส่งเสียงเรียกทันที
ซ่งอวิ๋นหยุดฝีเท้า