เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 472
ตอนที่ไป๋ชิงเสียออกจากบ้าน เธอได้ยินซ่งจื่ออี้พูดถึงเรื่องนี้คร่าว ๆ จึงรู้ว่าคนสองคนนี้มาหาเสี่ยวอวิ๋น เธอยิ้มแล้วกล่าวว่า "พวกคุณจำคนผิดแล้วค่ะ ฉันไม่ใช่หมอซ่ง แต่เป็นแม่ของเธอ"
หวางผิงหลานไม่เชื่อแม้แต่น้อย ผู้หญิงตรงหน้าดูอายุน้อยมาก ลูกของเธอคงมีอายุไล่เลี่ยกับเด็กหนุ่มที่อยู่หน้าประตูเมื่อครู่นี้เท่านั้น จะเป็นแม่ของนายทหารระดับรองผู้บังคับการกรมได้อย่างไร เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด
"ซินแสซ่ง พวกเรามาที่นี่ตามคำแนะนำของเฉียวอ้ายเหลียนนะคะ ตั้งใจมาขอให้คุณช่วยรักษาจริง ๆ ขอร้องละค่ะ ช่วยให้ฉันได้น้ำมนต์สักชามเถอะ ปีนี้ฉันอายุสามสิบแล้ว ถ้ายังไม่มีลูกอีก เกรงว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้มีลูกแล้ว" หวางผิงหลานอ้อนวอน
ไป๋ชิงเสียขมวดคิ้ว "น้ำมนต์อะไร? พวกคุณกำลังพูดเรื่องเหลวไหลอะไรกัน?"