กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 361
การปล่อยให้ร่างกายเปลือยเปล่าอยู่ตลอดย่อมดูไม่เหมาะสมจริง ๆ ซือเฟิงเหนียนจึงถอนเท้าออก เปิดโอกาสให้ซุนเสี่ยวเป่ารีบหาอะไรมาปกปิดร่างกาย
เมื่อเฉียวชุ่ยยิงเห็นซุนอวี้จู๋ ก็ราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิต นางร้องไห้คร่ำครวญอย่างน่าเวทนา น้ำมูกน้ำตาไหลพราก "อวี้จู๋ เธอดูคนพวกนี้สิ พวกเขารังแกพวกเราสองแม่ลูกที่ไร้ที่พึ่ง นี่พวกเขาคิดจะเอาชีวิตพวกเราสองแม่ลูกเลยนะ!"
ซุนอวี้จู๋ได้ยินอีกฝ่ายพูดถึงแต่เรื่องสองแม่ลูกที่ไร้ที่พึ่ง ก็พลันนึกถึงลูกพี่ลูกน้องที่เสียชีวิตไปแล้ว ในใจรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง เธอจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"