เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 354
เมื่อเดินมาถึงห้องขังห้องสุดท้าย เธอก็เปิดประตูออก มองชายที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับทั้งแม่และตัวเองอยู่หลายส่วน ก่อนจะยิ้มให้แล้วเอ่ยว่า "คุณน้าคะ ไม่เป็นไรแล้วค่ะ"
ตอนนี้ไป๋ชิงเฟิงถึงได้เห็นใบหน้าของเด็กสาวชัดเจน เพียงชั่วพริบตา เขาราวกับมองเห็นน้องสาวเมื่อยี่สิบปีก่อน
เธอเรียกเขาว่าคุณน้า
เวลานี้ไป๋หร่วนหร่วนก็มั่นใจในที่สุดว่าคนที่มาช่วยคือซ่งอวิ๋น ก่อนหน้านี้ตอนที่ได้ยินเสียง เธอก็รู้สึกว่าเป็นซ่งอวิ๋น แต่กลับคิดว่าเป็นไปไม่ได้ บางทีอาจเป็นเพียงคนที่มีเสียงคล้ายกันเท่านั้น
"เสี่ยวอวิ๋น!" ไป๋หร่วนหร่วนรีบวิ่งเข้ามาโผกอดซ่งอวิ๋น ก่อนจะร้องไห้สะอึกสะอื้น "เป็นเธอจริง ๆ ด้วย เป็นเธอจริง ๆ ที่มาช่วยพวกเรา!"
ซ่งอวิ๋นตบหลังไป๋หร่วนหร่วนเบา ๆ "ไม่เป็นไรแล้วนะ ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว ไม่มีอะไรต้องกลัวแล้ว"