เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 330
หยางลี่เฟินกล่าวว่า "เสื้อไหมพรมที่ฉันถักส่งกลับบ้านให้พ่อแม่คราวก่อนหายไประหว่างทาง คราวนี้ฉันเลยถักให้พวกท่านใหม่อีกสองตัว พอดีกับช่วงนี้เก็บของป่ามาได้บ้าง ถึงตอนนั้นคงต้องรบกวนเธอช่วยหอบกลับไปให้ด้วยนะ"
ซ่งอวิ๋นตอบตกลงทันที พอดีเธอเองก็ซื้อของดี ๆ จากเมืองกั่งมามากมาย ถึงตอนนั้นจะได้แบ่งไปฝากครอบครัวน้าจางด้วย
"จริงสิคะ พ่อ แม่ คราวก่อนฉันไปถนนเจิ้งเต๋อมา จื่ออี้บอกว่าบ้านเลขที่แปดบนถนนเจิ้งเต๋อเป็นบ้านของครอบครัวเรา ฉันเลยแวะไปดูมาค่ะ"
ไป๋ชิงเสียถามว่า "เจอว่ามีคนอื่นเข้าไปอยู่แล้วใช่ไหม?"
ซ่งอวิ๋นพยักหน้า "ใช่ค่ะ แม่รู้เรื่องนี้ด้วยหรือคะ?"
ไป๋ชิงเสียเม้มริมฝีปาก มองซ่งเฮ่าทีหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร
ใบหน้าชราของซ่งเฮ่าแดงก่ำ เขาไม่กล้าเอ่ยปาก
"มีอะไรหรือคะ?" ซ่งอวิ๋นสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงรีบถามขึ้น