กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 329
เมื่อซ่งอวิ๋นกลับถึงบ้าน ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่ฉีโม่หนานกลับมาจากอำเภอพอดี ท้ายรถจักรยานของเขามีห่อสัมภาระขนาดใหญ่ผูกเอาไว้
ซ่งเฮ่ารีบเข้าไปช่วยยกของ "นี่อะไรน่ะ ทำไมหนักขนาดนี้"
ฉีโม่หนานจอดรถให้เรียบร้อย ก่อนรีบรับห่อสัมภาระใบใหญ่จากมือซ่งเฮ่า "ผมฝากคนรู้จักซื้อเสบียงมานิดหน่อย ครั้งนี้ซื้อมาได้ไม่มาก แต่ผมนัดกับเขาไว้แล้ว อีกสองสามวันจะไปอีกครั้ง คราวหน้าคงได้มากกว่านี้" ห่อสัมภาระที่หนักอึ้งในมือซ่งเฮ่า พอมาอยู่ในมือฉีโม่หนานกลับเบาราวกับไม่มีน้ำหนัก เขายกเดินไปได้อย่างสบายๆ
"เด็กคนนี้นี่ ที่บ้านยังมีเสบียงอยู่ กินได้อีกนาน"
ฉีโม่หนานยิ้ม ก่อนถือห่อสัมภาระเดินไปยังลานด้านหลัง