กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 318
ซ่งอวิ๋นเกลี้ยกล่อมเขา "หนังสือยังสามารถเขียนขึ้นใหม่ได้ ขอแค่คนยังมีชีวิตอยู่ก็พอแล้วค่ะ"
ซือเฟิงเหนียนหายโกรธเป็นปลิดทิ้งทันที "เธอพูดถูก คนมีชีวิตอยู่สำคัญกว่าสิ่งอื่นใด ของนอกกายพวกนั้นหายไปก็ช่างมันเถอะ"
ซ่งอวิ๋นกลั้นความอยากหัวเราะเอาไว้ นิสัยของอาจารย์ก็เป็นแบบนี้เอง โมโหง่าย แต่ก็ปลอบให้หายโกรธได้ง่ายเช่นกัน อารมณ์มาเร็วและไปเร็ว
ในเวลานี้ จี้หยวนฮุยก็ฟื้นขึ้นมา เมื่อเห็นใบหน้าของลูกศิษย์ ทั้งยังเห็นใบหน้าของคนแปลกหน้าอีกสองคน ประกอบกับความรู้สึกเปียกชื้นเหนียวเหนอะหนะ สายลมทะเลที่คุ้นเคย และแสงแดดแผดจ้า เขาค่อย ๆ ได้สติกลับคืนมา "ผมยังไม่ตายหรือ?"
เขาว่ายน้ำไม่เป็น ตั้งแต่วินาทีที่ถูกโยนลงทะเล เขาก็รู้แล้วว่าตัวเองต้องตายแน่