เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 289
"จอดรถ" ซ่งอวิ๋นร้องบอก
รถจอดลงข้างทางลาดภูเขา ซ่งอวิ๋นและฉีโม่หนานลงจากรถ
ห่างจากพวกเขาไปห้าสิบเมตรมีรถลากลาคันหนึ่ง ก่อนหน้านี้ตอนที่รถจอดไม่ทันสังเกต รถลากลาคันนี้จอดอยู่ริมทางโดยมีผู้ชายคนหนึ่งยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างลา
พอซ่งอวิ๋นกับฉีโม่หนานลงจากรถ ผู้ชายที่เมื่อครู่ยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างลาตัวนั้นก็ขึ้นรถไปแล้ว เขาตวัดแส้เตรียมจะบังคับรถออกเดินทาง แถมยังไม่ใช่การขับตรงไปข้างหน้าแต่เป็นการกลับรถ
ซ่งอวิ๋นและฉีโม่หนานรีบเร่งฝีเท้าวิ่งเข้าไปขวางรถลากลาคันนั้นทันที
ผู้ชายที่บังคับรถเห็นว่ารถลากถูกขวางไว้ก็ฝืนยิ้มแห้ง ๆ ออกมาทันที "สองสหายจะติดรถไปด้วยหรือครับ"
ซ่งอวิ๋นมองรอยยิ้มแห้ง ๆ ที่ฝืนปั้นขึ้นมาบนใบหน้าซึ่งดูดุดันของอีกฝ่ายแล้วรู้สึกแปลก ๆ ชอบกล "ในรถบรรทุกอะไรมา" ซ่งอวิ๋นถาม
ผู้ชายคนนั้นรีบโบกมือ "ไม่ได้บรรทุกอะไรเลย แค่รับคนติดรถมาสองคน"
รับคนมาสองคน คนขับรถอีกหนึ่งคน รวมเป็นสามคน ประจวบเหมาะขนาดนี้เลยหรือ