เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 283
ชายชรากวาดสายตาคมกริบมองผ่านซ่งอวิ๋นและตาแก่กู่ โดยไม่ได้หยุดฝีเท้า ยังคงเดินหน้าต่อไป
คนทั้งสี่ที่อยู่ด้านหลังเดินตามไปติด ๆ
ตอนเดินผ่านข้างกายซ่งอวิ๋น เธอได้กลิ่นบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกอย่างฉับไว
แต่ทั้งห้าคนก็เดินห่างออกไปอย่างรวดเร็ว กลิ่นนั้นจึงจางหายไปตามกัน
แม้คนกลุ่มนี้จะให้ความรู้สึกแปลกประหลาดอยู่บ้าง แต่ซ่งอวิ๋นก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ บางทีอาจเป็นชาวบ้านแถวนี้ที่ขึ้นเขามาล่าสัตว์แล้วไปพบเจอเรื่องอะไรเข้าก็ได้ ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้มายุ่งกับเธอ เธอก็ไม่คิดหาเรื่องใส่ตัวเช่นกัน
เพียงแต่สิ่งที่ซ่งอวิ๋นคาดไม่ถึงก็คือ เธอคิดว่าคงเป็นแค่คนแปลกหน้าที่เดินสวนกัน ต่อไปอาจไม่มีโอกาสได้พบกันอีกตลอดชีวิต แต่ใครจะคิดว่าอีกสามวันต่อมา เธอจะได้พบหนึ่งในห้าคนนั้นอีกครั้ง